Stage Lanzarote

Stage Lanzarote

Op 7 april vertrokken we met 16 Atriacers (14 atleten en 2 coaches) richting Lanzarote voor een trainingsstage. Iedereen keek hier al maanden naar uit en dat was niet zonder reden: het werd een geslaagde week, waar iedereen vermoeid maar zeker sterker uit gekomen is! En de sfeer zat goed. Is er meer nodig voor succes?

Met de bus ging het richting Weeze (Dusseldorf) om van daaruit naar Lanzarote te vliegen. Voor velen was dit de eerste keer op het eiland. Voor mezelf de 7e keer, maar ditmaal met een verblijf aan de andere kant van het eiland: Sands Beach in Costa Teguise. Tijdens de 10km-lange rit van de luchthaven van Arecife naar Costa Teguise was het fijn om het enthousiasme van de ‘Lanzarote-groentjes’ te aanhoren: ‘Kijk die mooie zwarte asfalt!’ of ‘Oh, die vulkaanlandschappen! Hier mogen we een week komen trainen.’ De toon was meteen gezet: we konden er niet snel genoeg aan beginnen.

We doken bijna direct van het vliegtuig het zwembad in om wat los te zwemmen, om daarna in slechts enkele stappen ons appartement te betreden. We hadden allemaal een appartement vlak naast het zwembad en konden bijna recht uit ons bed het water induiken. Na een korte briefing van de trainers en het avondmaal kroop iedereen op tijd in bed: de stage kon beginnen!
Er werd gezwoegd op de Tabayesco, in waaiers gereden richting Yaiza, stiekem onnozel gedaan achter Matthias zijn zadel (om dan te beseffen dat die GoPro eigenlijk niet aan het filmen was) en genoten van de mooie landschappen. De atletiekpiste van Arecife werd onveilig gemaakt. Hoewel ik me met een voormalig 1’48”-loper (800m) en onze favoriete Hollander als bodyguards plus twee van onze opkomende jonge mannen als junior bodyguards niet echt onveilig voelde tijdens deze zware loopset 😉 Uiteindelijk kregen zelfs de golven in de zee ons niet klein, of ligt dat aan die nieuwe ZeroD-wetsuits?
De sfeer in de groep zat goed, zelfs ‘zatte Lore’ ging er niet van lopen. Er werd veel plezier gemaakt, maar ook vooral hard gewerkt onder een warme zon en in een geweldige omgeving. Op 14 april keerden we dan ook allemaal moe (sommigen beginnen dan zout in hun koffie te doen 😉 ) maar met evenveel enthousiasme huiswaarts. Zelfs het feit dat de buschauffeur op 2km van de Wezenberg zijn rusttijd in acht moest nemen en we dus te voet verder moesten, kreeg deze groep niet klein. Laat die wedstrijden maar komen!

Bij deze wil ik, in naam van heel de groep, het bestuur en de trainers van Atriac bedanken voor de organisatie van deze stage. BEDANKT! Dit is voor herhaling vatbaar!

 

Katrien Verstuyft

2015-04-22T14:22:37+00:00