Olympische Spelen 2016 – Katrien Verstuyft

Home/Verslag training - stage/Olympische Spelen 2016 – Katrien Verstuyft

Olympische Spelen 2016 – Katrien Verstuyft

Zondag 7 augustus, 19u30: thuisgekomen van een geslaagd trainings- en wedstrijdweekend in de Hoge Venen. Een drukke avond stond me nog op te wachten: verder inpakken voor Rio. Een groot deel had ik donderdagavond al kunnen inpakken, wat me toen al enkele uren slaap kostte, maar een aantal dingen konden toen nog niet ingepakt worden en vooral mijn fiets moest nog gekuist en gepakt worden. Als je weet dat je met je Liv Envie de belangrijkste wedstrijd van het jaar gaat doen, vertek je namelijk niet op trainingsweekend met een andere fiets. 

Enkele uren later kon ik dan toch mijn bed opzoeken. Als een blok viel ik in slaap. Het is soms anders als ik weet dat ik er voor dag en douw uitmoet om naar de luchthaven te vertrekken voor een lange reis. Een half uurtje kon ik alvast uitsparen dankzij de gastvrijheid van Brussels Airlines, dat ons de mogelijkheid gaf om in hun lounge te genieten van een heerlijk ontbijt waar ik enkele collega Olympiërs en begeleiding ontmoette.

Via Zürich, waar ook een deel van de Zwitserse en Griekse Olympische delegatie ons vervoegde. ging het naar Rio de Janeiro. Daar splitste de groep op: een deel ging al naar het atletendorp in Rio, terwijl ik met Nick, Florent (marathon) en Roel (teamdokter) een nacht overnachtte in een hotel op de luchthaven. Ideaal om direct in bed te kruipen en de volgende dag fris de trip richting Uberlândia, de trainingslocatie van Team Belgium, verder te zetten. Rond de middag kwamen we aan op de bestemming en konden direct onze voeten onder tafel steken voor de lunch. Een ander deel van de Belgische delegatie, waaronder Claire en Reinout, was hier al een aantal dagen aanwezig.

Ik moest die dag nog een uurtje losfietsen en 2km loszwemmen, dus de fiets werd na het eten snel in elkaar gestoken en de fietstraining werd onder politiebegeleiding en met wat plaatselijke triatleten/fietsers aangevat. Na de fietstraining werd de ontdekkingstocht verdergezet richting de Praia Clube, een trainingscentrum met grote fitnesszalen, verschillende indoor en outdoor zwembaden, tennisvelden, volleybalvelden, atletiekpiste en weet ik welke andere sporten nog beoefend konden worden. Wij waren vooral geïnteresseerd in het 50m-bad en de fitnesszaal. De reis werd uit de armen en benen gezwommen om na het avondeten even mijn rug te laten losmaken bij de kinesist en vroeg mijn bed op te zoeken, want de jetlag werkte wel een beetje. Gelukkig viel dat goed mee doordat de reis met de overnachting in Rio iets minder vermoeiend was. Ik keek uit om mijn ontdekkingstocht de volgende dag verder te zetten.

Bij het opstaan had ik wat last van mijn buik en hoewel ik geen goed gevoel had, lukten mijn zwem- en krachttraining nog aardig. Helaas voelde ik me slechter worden, maar ik dacht dat het wel over zou gaan. Ik ging toch mee naar het park om 8km te gaan lopen met Claire, Nick, Reinout en een plaatselijke triatleet. Mijn benen voelden nog vrij goed aan, maar mijn buik en darmen telden vanaf km1 af en de blik ging op regelmatige basis naar mijn Polar om vast te stellen dat de kilometers niet vooruit gingen en ik een vrij hoge hartslag had in verhouding tot het tempo dat we maar liepen. Toen ik nadien bij 26 graden stond te trillen van de kou en kippenvel kreeg, wist ik dat ik beter eens langs kon gaan bij de dokter. Na 15’ onder een warme douche zat ik te zweten als een rund door gewoon op mijn bed te liggen. Probiotica en het vermijden van bepaalde voeding zouden beterschap moeten brengen.

De volgende ochtend voelde ik me dan ook iets beter tijdens mijn fietstraining. In plaats van de nodige klimkilometers te doen, beperkte ik me wel tot het vlakke. Er zat niet genoeg power in mijn benen en ik zou mezelf geen plezier doen met nu te gaan klimmen. Ik had na 2 acclimatiesatiedagen immers nog 3 dagen met wat meer kwaliteit op het schema staan, waar ik toch van hoopte ze goed te kunnen afwerken. ’ s Middags echter bekropen de buikkrampen me opnieuw tijdens mijn zwemtraining. Mijn looptraining werd nog aangevat, maar die moest ik vroegtijdig afbreken. Met hoe ik me voelde, had het geen enkele zin deze af te werken en mezelf de dieperik in te sleuren.

In overleg met Bart en de dokter werd beslist mijn laatste kwaliteitssessie tijdens een 80km-fietsrit te vervangen door 1u tot maximaal 1u30 losrijden. En mijn laatste pistetraining in het lopen te verplaatsen. Net hetgeen een atleet niet wil horen op een dikke week van zijn ultieme seizoensdoel, maar diep vanbinnen wel wetende dat dit het beste voor je lichaam is. Het zware werk was gedaan en de vorm is er. Er werd mij gezegd dat die vorm nu niet verloren kon gaan, maar dat ik mezelf gewoon de nodige rust moest gunnen. Het gaat nu alleszins weer beter en het goede gevoel zou stilletjes aan terug moeten komen. De laatste dagen zijn ingezet, op naar Rio nu! D-day op 20 augustus om 11u (16u Belgische tijd).

2016-08-16T19:24:01+00:00