ATRIAC GIRLS GO USA

Home/Verslag training - stage/ATRIAC GIRLS GO USA

ATRIAC GIRLS GO USA

For our American friends, read the Italics for the recap.

 

Wie had vorig jaar gedacht dat Katrien, Sara en Ik would be bounding California deze winter. Ik niet in ieder geval, totdat we Valerie, onze nieuwe Belmarican teammate, ontmoette in onze eerste race samen in juli afgelopen zomer. ‘Oh no’ a newbie, maar wat viel dat reuze mee, we klikten als team direct met haar, she’s awesome. Nadat Valerie (known as Val of V. voor de insiders) ons verliet na een zomer trainen en racen met ATRIAC, werden meteen de eerste plannen gesmeed. Enkele maanden later stonden we daar dan, on top of the Los Gatos mountains.

We kregen er letterlijk (na een winter met uitzonderlijk veel regen) en figuurlijk (thanks to mom, dad and daughter Barthelemy) a sunny welcome. Voor ons alle vier kwam deze stage welgelegen, al was het maar om even in een nieuwe omgeving te trainen, in een toffe groep te kunnen trainen, de gedachten even te verzetten, de dagdagelijkse ‘beslommeringen’ achterwege te laten,… Een trainingsstage is not always about training as hard as possible, but more about having fun, remembering the passion for triathlon and most important enjoying it with great friends/teammates!

Genoeg wijze woorden. Hard getraind werd er natuurlijk wel. Voor mezelf een langzamere start (na een 4 weken noodzakelijke trainingsstop), maar mijn 3 vrienden waren al snel ready for 3 weeks of working hard and lots of fun. Zwemmen werd er gedaan in de outdoor yards zwembaden van Los Gatos en omstreken. Ondanks de beperkte openingsuren ga ik de ‘peacefulness’ wel missen (groot contrast met de vaak ‘overloaded’ Vlaamse zwembaden). Lopen deden we afhankelijk van de training in the mountains , downtown Los Gatos, in het park, langs de kust, in de ‘bay’, op de piste,… Lots of options. Fietsen was een ander verhaal. We’ve had It all. Wegverzakkingen, ‘rock/mudslides’ op de wegen, dit allemaal door uitzonderlijk veel regen in Californië de laatste maanden. Wat maakte dat we geregeld ons plan B, C of zelfs D moesten bovenhalen. Halverwege de stage hadden we zelfs nog maar één mogelijkheid om uit onze wijk, Las Cumbres (op 800m hoogte) te geraken, namelijk –the now well-known- ‘Black Road’. Famous voor de enige weg open om van onze berg te geraken. Maar ook famous voor zijn zeer uitdagende afdaling en nog meer uitdagende beklimming! Challenging it was, niet alleen om na een lange rit terug boven op ‘den berg’ te geraken. Ook om de QOM (voor de Strava fans, I know nothing) te bemachtigen on the Black Road downhill, but they succeeded. Hoera for descending pro’s Sara & Val!

Ook was het vaak een heuse uitdaging om gewoonweg thuis te geraken door onverwachte wegblokkeringen op nog geen 10km van het huis. We hebben onze fietsen door dirt roads moeten duwen, over washed out bridges moeten ‘gooien’, +20% steep hills moeten overwinnen,… There was just no other option. Zelfs onze puppy eyes hebben we de laatste dag nodig gehad, om toch maar geen 50km terug te moeten rijden om thuis te geraken. Eén ding hebben we zeker geleerd: “Mother nature ain’t no joke

Het was zeker en vast challenging, but it made each of us stronger and brought us even closer together. The struggles along the way definitely cannot compete with the fun we had and the beautiful scenery we were in.

 

Ondanks ik kleine Belg niet zo expressive ben als de typische ‘overexcited’ Amerikanen (I love them though!), I was bursting inside with excitement, om onze gewoonlijke winterstage deze keer aan de andere kant van de oceaan door te brengen. Bij deze: It was sooo great. Awesome. We LOVED it, so much! I can’t even express myself anymore…:-) Dit was met zekerheid de meest avontuurlijke, uitdagende en onvergetelijke stage tot nu toe. Let’s go for even better next year!

 

Missing the Barthelemies and the California mountains already! Thanks for spoiling us with lots of love, laughter and not to forget about the delicious food we got in overload.

 

On to a great summer season with the ATRIAC CLAN

 

Cheers!

Heleen

Met ‘the greetings of’ Katrien, Sara & Valerie

2017-02-24T10:46:40+00:00